We waren vandaag met precies 11, en dat betekende dat iedereen de zekerheid had van een hele wedstrijd spelen. En mmja, met die zekerheid kon een aantal spelers toch niet goed omgaan, want anders waren er wel wat gewisseld.

Dat we deze wedstrijd zouden moeten winnen, was al snel duidelijk. Montagnards (uit Bergen, zo hoorden we) kwam nauwelijks over de middenlijn en kansen kregen we zat. Bij de rust stond het al 3-0. Door wie weet ik niet meer, maar in elk geval Nino twee keer. Hoe dan ook, het is zo'n goed B2 dat die stand eigenlijk op de automatische piloot bereikt werd. Maar schijn bedriegt maar weer eens: De tweede helft ontaarde al snel in een van de slechtste helften van dit jaar. Het was werkelijk niet om aan te zien. Het werd al snel 3-1 en Montagnards gooide er een schepje bovenop. Tot kansen leidde dat nauwelijks, maar ook van onze kant was het bar en boos. Slap voetbal, stomme en lompe overtredingen, gezanik, macho-gedrag en daardoor gebrek aan incasseringsvermogen en een dramatisch kijkspel. Man, wat een saaie wedstrijd. De grensrechter heeft vaker gedacht: had ik deze middag maar mijn paarse trainingspak aangetrokken en was ik dan de auto maar gaan wassen op zaterdagmiddag op de oprit...Feitelijk speelden we de tweede helft 1-1, tegen zo'n elftal...  Valt er dan niets positiefs te melden? Jawel, 2 dingen:

Eén: We maken geen fout tegen een zwakke tegenstander. En hopenlijk snappen sommigen na vandaag dat je je met voetballen wel eens pijn doet en dat dat lang niet altijd iemands schuld is al lijkt dat vaker zo en dat die pijn  ook ligt opgesloten in de sport voetbal en dat je dus niet meteen van je af hoeft te trappen als je een keer wordt aangepakt, voetbal is namelijk officieel een contact-sport. Ga anders pingpongen, heb ik me nog nooit pijn mee gedaan.

Twee: Wat zeur je nou?  4-1, drie punten en voor de rest, f*ck it.

Mmmm,....... ja. Allebei waar.